ਨਾਂ ਇਹ ਮੌਸਮ ਪਤਝੜ ਵਰਗਾ ਨਾਂ ਇਹ ਰੰਗ ਬਹਾਰ ਜਿਹਾ
ਇਹ ਉਬਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਰਿਸ਼ ਇਹ ਚਾਨਣ ਅੰਗਿਆਰ ਜਿਹਾ

ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੀਕਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਚੁੱਪ ਦਾ ਮਿਹਣਾ ਯਾਦ ਰਿਹਾ
ਫੋਰ ਹੂੰਝ ਕੇ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ ਮੈਂ ਉਹ ਟੁੱਟਾ ਤਾਰ ਜਿਹਾ

ਖਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦਰ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਕਹਾਂ ਯਾ ਮੌਤ ਕਹਾਂ
ਉਹ ਸੁਫ਼ਨਾ ਤਾਂ ਹੁਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਪਰਸੋਂ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਜਿਹਾ

ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਰਛਾਂਵਾਂ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਥੋਂ ਢੂੰਢ ਲਿਆਵਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਰਕਾਰ ਜਿਹਾ

ਮੇਰੇ ਸਾਂਹਵੇਂ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਮੇਰਾ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੈਂਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਦਿਸ-ਹੱਦੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਿਹਾ

- ਸਵਰਨ ਸਿੰਘ

- ਸਵਰਨ ਸਿੰਘ

ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਪਿਛੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਰਾਤੀਂ ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਇਆ ਸ਼ਾਇਰ
ਤਦ ਦਾ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਗਰਦੇ ਭਰਿਆ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਸ਼ਾਇਰ

ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਤੇ ਗੁੱਛਾਮੁੱਛਾ ਲਫ਼ਜ਼ ਪਏ ਸਨ ਬਿਸਤਰ ਉੱਤੇ
ਬੈਠ ਗਿਆ ਗੰਢਾਂ ਸੁਲਝਾਓਣ, ਹੋਰ ਭਲਾ ਕੀ ਕਰਦਾ ਸ਼ਾਇਰ

ਦੁੱਧ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਸੱਚ-ਵਪਾਰੀ ਜਾਣ ਗਏ ਸਭ
ਸੁੱਚੇ ਸੁਫਨੋ, ਜੂਠੀ ਨੀ’ਦਰ, ਸੱਚੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ, ਝੂਠਾ ਸ਼ਾਇਰ

ਥੱਕੇ ਟੁੱਟੇ ਹੱਥਾਂ ਅੰਦਰ ਫੜ ਕੇ ਬਲਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨੂੰ
ਜੰਮੀ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅੱਖਰ ਲਿਖਦਾ ਸ਼ਇਰ

ਲੱਖਾਂ ਮਿਹਣੇ, ਲੱਖਾਂ ਤਾਹਨੇ, ਲੱਖਾਂ ਲਾਲਚ ਲੱਖ ਅਜ਼ਾਬ
ਸੱਚ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਲੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਕਿਸ ਕਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਖਦਾ ਸ਼ਾਇਰ

ਹਾਤ ਹਨੇਰੀ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ, ਕਾਤਿਲ ਬਿਜਲੀ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹੈ
ਫਿਰ ਹੀ ਬਿਨਾਂ ਤੇਲ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਝੱਲਾ ਸ਼ਾਇਰ